Pastoraat

VAN  DE  PREDIKANT

Een nieuw begin…
Er was eens een jongen, die naar de brugklas ging, naar zijn nieuwe school. Het leek hem geweldig, al die moeilijke, maar leuke vakken, en sommige ook nog in het Engels… En telkens andere leraren, niet meer met de kleintjes naar de basisschool om de hoek, maar écht naar de hogere school. Hij verheugde zich er heel erg op en zijn nieuwe rugtas, een hele mooie, stond al klaar. Op de eerste dag van het nieuwe schooljaar stapte hij op zijn fiets en reed vrolijk naar school. Dat was de laatste dag dat hij vrolijk op weg ging. In zijn klas zat een geweldige pester, die hem onmiddellijk als slachtoffer uitkoos. Bijna een jaar hield hij het vol, toen ging het niet meer. De laatste maand van het schooljaar bleef hij thuis, want hij ging na de vakantie weer naar een nieuwe school. Met angst en beven dit keer. De nieuwe mentor ontving hem hartelijk en verzekerde hem, dat de klas een hele leuke klas was. Hij geloofde er niets van. Maar het ging, het ging zelfs goed. De sfeer in de klas was gezellig, ze waren gewoon aardig. Er werd wel eens ruzie gemaakt, maar er werd niet gepest. In een andere klas wel, maar daar werd op deze school onmiddellijk iets aan gedaan: pesters en gepeste kinderen kregen begeleiding en dat hielp, voor iedereen.
Er was eens een jongen, die naar de tweede klas ging, en dat bleek een nieuw begin. Hij geloofde er niet in, maar een nieuw begin bleek echt te bestaan. Een nieuw begin betekende voor hem een nieuw leven.

Het verhaal hierboven is echt gebeurd, alleen was het veel erger dan ik hier beschreven heb. Je kunt iemands leven vernielen, helemaal kapotmaken en, het allerergste, je kunt iemands geloof in mensen en in een nieuw begin onmogelijk maken. Maar er is hoop, het kan ook na een hele zware tijd wél goed gaan, heel goed zelfs. Mensen kunnen elkaar hélpen om een echt nieuw begin te maken, een nieuw leven te beginnen. Die mentor, die klas, die school, die hebben een levensgroot en leven-brengend verschil gemaakt voor de jongen uit ons verhaal. Hij is arts geworden, een hele lieve, betrokken arts, wie mensen ter harte gaan. Maar ergens, diep weggestopt, blijft bij hem toch altijd die angst, die zere plek: zullen ze me…? Een litteken op je ziel, dat blijft, dat blijft altijd, ook al zie je dat niet aan de buitenkant.

Deze Pasen staat bij ons op school in het teken van Een Nieuw Begin. In navolging van die Mensenzoon uit Nazareth, die alle, alle mensen, ook mensen die beschadigd zijn door het leven, hielp en helpt om een nieuw begin te maken. Die mensen, ook als hun leven, als alles uitzichtloos lijkt, weer nieuwe levensmoed geeft. Laten wij proberen om, ter ere van Hem, ter gelegenheid van Pasen, ook een nieuw begin te maken. Misschien door nieuwe mensen welkom te heten, door iets nieuws te beginnen in de familie, door iets goed te maken met mensen in omgeving of familie, door nieuwe plannen te maken voor je huis, je tuin... alles kan. Opnieuw beginnen betekent immers: een nieuwe start mogen maken. Een nieuw begin, dat kan ook zijn: met nieuwe ogen naar elkaar kijken, opnieuw beginnen en het goed hebben samen. Pasen is het feest van de Heer, die onze naam roept als wij Hem niet herkennen. “Maria”, zei Hij, en toen pas herkende zij Hem. Hij noemt ook uw en mijn naam, zodat wij Hem zullen herkennen en een heel nieuw begin kunnen maken met ons leven, net als Maria en de leerlingen van Jezus.

Een nieuwe morgen
Pasen: dat betekent wakker geroepen worden door en voor het Licht van de Heer. Pasen is een jubel-feest en daarbij heb je prachtige muziek nodig. Organist Bram Abrahamse en Echo en O & U, begeleiden ons dan ook op deze heerlijke nieuwe Paasmorgen. We verwachten u allemaal, om samen met blijdschap te zingen van die Heer, die het donker weg heeft gedaan en ons in het Licht van het Leven heeft gezet.

Een dienst van hart en handen, een stille viering en het Licht van Pasen
Dit jaar is de Paasmorgendienst de derde dienst van de Paasweek. Want dit jaar vieren we in Wilhelminadorp de drie dagen van Pasen: Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Pasen alledrie in de kerk.
Witte Donderdag is de dag van de voetwassing en van de laatste maaltijd die Jezus met zijn leerlingen hield. De Heer die knecht wordt en Zichzelf geeft voor ons mensen, raakt ons hart. De dienst op Witte Donderdag is er een van eerbied en onbegrijpelijke liefde, van naderend verdriet en pijn. We vieren samen het avondmaal, in de zekerheid, dat Hij bij ons is, zoals Hij ook bij Zijn leerlingen was. Ieder van ons is welkom aan die tafel, net als toen, want aan de tafel van de Heer mogen we allemaal aanzitten zoals we zijn, met onze goede, maar ook met onze minder goede kanten. Kom, want Hij verwacht ons en alle dingen heeft Hij voor ons gereed gemaakt.
Op Goede Vrijdag dragen we in stilte onze lezingen, onze liederen en gebeden op aan Hem, die voor ons het Nieuwe Leven heeft bevochten, ten dode toe. Daarom worden alle elementen van feestelijke viering uit de kerk gedragen, zoals de Heer Zelf wordt uitgedragen naar het graf. De Paaskaars wordt gedoofd, en alles wordt donker, we verlaten de kerk in stilte, want we hebben nu geen woorden meer, alleen een lied van verlangen klinkt:

Als alles duister is,
ontsteek dan een lichtend vuur
dat nooit meer dooft,
vuur dat nooit meer dooft.…

We wachten, we wachten, totdat het Licht ons aanstoot op de Paasmorgen en er een Stem zegt: ‘Kom, sta op met Mij, want Ik maak alle dingen nieuw’. Dan juicht er een toon, dan klinkt er een Stem: ‘de Heer is waarlijk opgestaan’! Pasen is het, na veertig dagen wachten: de dood is voorbijgegaan en nu breekt het nieuwe leven aan. Aan U zij de glorie, opgestane Heer.

Een nieuw leven, voor alle, alle mensen…
Pasted Graphic
Peter en Janneke Blok zijn net terug uit Nicaragua, waar ze, samen met Jannekes moeder, op bezoek zijn geweest bij John, Marjan en Sophie. Het werk voor de kerken en vooral voor de mensen en de kinderen in de kerken heeft een onuitwisbare indruk op hen gemaakt. De onbeschrijfelijke armoede, het gebrek aan alles, ook aan goed onderwijs en goed opgeleide docenten, maakt, dat je je daar gewoon beschaamd voelt, zei Peter in de kerkenraadsvergadering. We hebben hem gevraagd om samen met Janneke, juist ín de Paasdienst, ons zelf te vertellen wat wij kunnen en mogen doen. Wij mogen, in navolging van onze Heer, die kinderen in Nicaragua en hun ouders helpen. De drie kleine kerkjes, waar John en Marjan werken, geven bijvoorbeeld huiswerkbegeleiding, zodat de kinderen wél kansen hebben om hun leven goed te beginnen. En docenten krijgen ondersteuning, zodat ze goed les kunnen geven. Daar kunnen we aan meehelpen, lieve gemeente, door hen te steunen. Een kleine bijdrage van onze gemeente is een enorme steun voor hen, een licht in een zwaar bestaan, een nieuwe kans, kortom: dat is Pasen voor de mensen in de kerken, waarvoor Peter en Marjan zo graag willen werken. Laten we hen daarin steunen en meehelpen. Speciaal hiervoor zal op Paasmorgen de collecte bestemd worden. Hieronder ziet u een foto van de kinderen, voor wie we uw hulp vragen. Zo weet u, voor wie we mogen meewerken aan het werk, dat de Heer aan John en Marjan heeft toevertrouwd. Dat heeft Hij ook aan ons gedaan, vorig jaar, in januari 2018, toen zij, ook vanuit onze gemeente, op weg gingen naar het land dat de Heer hen wijzen zou.

Een nieuwe tijd, een nieuwe rol
Onze vrouwenvereniging Eltheto (‘Moge de Heer komen’) wordt 65 jaar. In twee eeuwen, de twintigste en de eenentwintigste heeft ze de kerk en de gemeente gediend met al haar krachten. Veel hebben ze geleerd, die geweldige vrouwen, en veel hebben ze gegeven, en wat hebben ze allemaal niet tot stand gebracht!
Wij hebben ook veel van hen geleerd: volharding en trouw, gemeenschapszin en creativiteit, zorg voor de ander en gezelligheid en genieten. Waar in andere plaatsen vrouwenverenigingen allang verdwenen zijn, bloeit Eltheto nog steeds, zij het wat kleiner, wat voorzichtiger, want we worden samen een stapje ouder. Met eerbied en respect zullen we dit mooie jubileum vieren en ik mag samen met hen de Startdienst in september tot een nieuw begin van het kerkelijk jaar maken. En ja, dat doen we met een zangdienst, want zingen, daarin kun je precies uitdrukken wat je voelt. De dames van Eltheto in een andere rol, van medewerkers in de Startdienst, wie weet is dat wel het begin van een heel nieuwe traditie! Het lijkt me eigenlijk een bijzonder inspirerend (enthousiast makend) idee!

Een nieuw lied
De gesprekskring, woensdag 8 mei is de volgende, in de consistorie van de kerk om 20.00 u., gaat dit jaar over psalmen. Heel oude liederen, mogelijk nog ouder dan we denken, omdat liederen ook mondeling overgeleverd kunnen zijn. Oud, maar ook heel vertrouwd, zijn de psalmen. Velen van ons hebben ze geleerd op school, zodat je ze nooit meer echt vergeet. Hoe oud je ook wordt, in je geheugen blijven de melodie en de tekst, al is dat soms in flarden, voor altijd bewaard. Psalmen die je ‘uit je hoofd’ kent, zing je soms gedachteloos mee. Eigenlijk hebben de Engelsen daar een mooiere uitdrukking voor: zij zingen ‘by heart’ en dat betekent dat je zingt vanuit je hart. Toch is het ook de moeite waard om zo’n bekende psalm weer eens met nieuwe ogen te bekijken, alsof je hem nooit gelezen of gezongen hebt. Dan zie je, tot je eigen verwondering, allerlei betekenissen, die nieuw zijn, die je ineens op een andere, nieuwe manier doen begrijpen, wat de psalm je wil zeggen. Zo’n oude psalm kan een nieuw lied worden. Dat is wat we doen in de gesprekskring: een nieuw lied horen en verstaan in de oude psalmen. Daarnaast beluisteren en lezen we ook een lied, dat geen psalm genoemd wordt, maar dat eigenlijk heel goed zou kunnen zijn: een lied uit het hart voor de Heer. U bent van harte welkom op 8 mei en daarna op woensdag 26 juni voor de laatste keer dit seizoen. In september beginnen we weer, met een nieuw en inspirerend thema.

Een blijde Paastijd wens ik u toe,

Ds. Marie Thérèse Reichmann